Twórcą Uechi ryu był Kanbun Uechi (1877-1948). W 1897 roku przybył do Fuzhou w Prowincji Fujian w Chinach, miał wówczas 20 lat. Został uczniem Shushiwy (1874-1926), który był wybitnym mistrzem chińskiego Nanpa Shorin–ken. Trenował pod jego okiem przez 13 lat. Po tym okresie, Kanbun Uechi powrócił do domu, a następnie przeniósł się do Wakayama City. W tym miejscu w 1925 roku utworzył Instytut Panagainun ryu (pół twardy, miękki Todi jutsu) – poprzednika Uechi ryu karate-do. W ten sposób rozpoczął proces tworzenia jego własnego dojo. W 1940 roku nazwa w hołdzie mistrzowi została zmieniona właśnie na Uechi ryu.

Kanbun Uechi był zwolennikiem technik tak ostrych, że aż strasznych. Mówiono, że jego nauki były oparte na zasadzie wytrzymałości i przewidzina były tylko dla wytrzymałych uczniów. Uczniowie mogli uczestniczyć w zajęciach tylko wtedy gdy mieli poręczyciela. W tamtych czasach zasadą było, że tylko uczniowie mogli patrzeć na treningi. Jednocześnie było absolutnie zakazane przedstawianie technik enbu przed publicznością.

Techniki stylu Uechi ryu są oparte na osi trzech „kata” bezpośrednio nauczanych przez Shushiwa: Sanchin, Seisan and Sanseiryu. Aby uzupełnić repertuar stylu po wojnie dodano pięć nowych kat:

• Kanshiwa,
• Kanshu,
• Seichin,
• Seiryu,
• Kanchin,

a także Kanshu-in jak również Kumite. Kluczowym, unikalnym punktem jest uporządkowanie ofensywnych i defensywnych zasad w trzy style Smoka, Tygrysa i Żurawia.